මදීනී
65
يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ حَرِّضِ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى الْقِتَالِ ۚ إِن يَكُن مِّنكُمْ عِشْرُونَ صَابِرُونَ يَغْلِبُوا مِائَتَيْنِ ۚ وَإِن يَكُن مِّنكُم مِّائَةٌ يَغْلِبُوا أَلْفًا مِّنَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لَّا يَفْقَهُونَ
නබිවරය! විශ්වාසිකයින්ව සටනට දිරිගන්වවු. නුඹලා අතුරින් ඉවසිලිවන්ත විසි දෙනෙකු වේ නම් ඔවුහු දෙසීය දෙනෙකු අබිබවා යන්නෝය. නුඹලා අතුරින් සිය දෙනෙකු වේ නම් ඔවුහු ප්රතික්ෂේප කළවුන් අතුරින් දහසක් දෙනා අබිබවා යන්නෝය. හේතුව (ප්රතික්ෂේපක) ඔවුන් අවබෝධ කර නොගන්නා පිරිසක් බැවිනි. 29
29මෙම ආයතය පහළ වූයේ හා මෙම යුද්ධය සිදුවූයේ පහත සිදුවීම් පසුබිම් කරගනිමින්ය. මුස්ලිම්වරුන් ප්රතික්ෂේපකයින්ගේ අපරාධයට ලක්ව තමන්ගේ මාතෘ භූමිය වන මක්කාවෙන් පිටුවහල් කරනු ලැබුවෝය. තවද මදීනා නගරයට දේශාන්තරණය කළ ඇතැම් මුස්ලිම්වරුන්ගේ සමීප ඥාතීන්ව ද ප්රතික්ෂේපකයින් විසින් මක්කාවෙහි රඳවා තබා ගත්තෝය. ‘බද්ර්’ සටන සිදු වූයේ මෙවන් තත්ත්වයක් මුල්කර ගෙනය. එවිට ප්රතික්ෂේපකයින්ගේ සේනාව සමග සසඳා බැලූ කල මුස්ලිම්වරුන්ගේ සේනාව සංඛ්යාවෙන් හා සන්නද්ධ බලයෙන් ඉතා බලහීන හා අපොහොසත් තත්ත්වයක සිටියහ. එබැවින් තමන්ට සිදු වූ අපරාධ වලට ප්රතිප්රහාරයක් වශයෙන් කරන මෙම සටනින් මුස්ලිම්වරුන් පසුබට නොවිය යුතු හෙයින් මොවුන්ව දිරිගන්වනු පිණිස ‘නුඹලාගේ සංඛ්යාවේ අපොහොසත්කම දෙස නොබලවු. තම අරමුණ දෙස පමණක් බලවු. නුඹලා ස්වල්ප දෙනෙකු වුවද අධික පිරිසක් අබිබවා ජයග්රහණය කරන්නෙහුය.’ යනුවෙන් පවසනු ලැබ ඇත. දැන් අප අවධානය යොමු කළ යුතු කරුණ නම්, “මුස්ලිම්වරුන් අන්යය ආගමිකයින් අතුරින් කුමන පිරිසට එරෙහිව ‘සටන් වැදිය යුතු’ යැයි දිරිගන්වනු ලැබුවේ ද?” යන්නයි. එනම් එකල මුස්ලිම්වරුන්ට ‘සටන් වදින’ ලෙස දිරිගන්වනු ලැබුවේ තමන්ට නොනවතින රැළි මෙන් ප්රථමයෙන් ඉදිරිපත් වී ප්රහාර එල්ල කළ, තම ජීවිත හා සම්පත් සූරා ගැනීමට තැත් කළ ප්රතික්ෂේපකයින්ට එරෙහිව යන්නය. මෙවන් අවස්ථාවක දී තමන්ට අපරාධිතව හිංසා හා ප්රහාර එල්ල කළ පිරිසට එරෙහිව ප්රතිප්රහාරයක් ලෙස සටන් වැදීමට අවස්ථාවක් එළඹී තිබිය දී පසුබට නොවී සටන් වැදීමට දිරිගැන්වීම අනිවාර්යය කරුණක් නොවේ ද? සතුරන් විසින් තම රටට ප්රහාර එල්ල කරනු ලබන විට තම මව්බිම ආරක්ෂා කරනු පිණිස රටේ වැසියන් සතුරන්ට එරෙහිව සටනෙහි පිවිසීම කෙරෙහි දිරිගැන්වීම ලොවෙහි සෑම රාජ්යයකම දක්නට තිබෙන කරුණකි.