මදීනී
67
مَا كَانَ لِنَبِيٍّ أَن يَكُونَ لَهُ أَسْرَىٰ حَتَّىٰ يُثْخِنَ فِي الْأَرْضِ ۚ تُرِيدُونَ عَرَضَ الدُّنْيَا وَاللَّهُ يُرِيدُ الْآخِرَةَ ۗ وَاللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ
මිහිතලයෙහි (අපරාධකාර සතුරන්) මර්දනය කරන තෙක් තමන්ට (යුද) සිරකරුවන් අත්කර ගැනීමට කිසිදු නබිවරයෙකුට (බලයක්) නොමැත. 31 නුඹලා මෙලොව වස්තූන් අපේක්ෂා කරන්නෙහුය. (නමුත්) අල්ලාහ් (නුඹලාට) මතුලොව අපේක්ෂා කරන්නේය. තවද අල්ලාහ් අති බලසම්පන්නය සර්ව ප්රඥාවන්තය.
31කුරෙයිෂ්වරුන් අතුරින් ප්රකට හැත්තෑ දෙනෙකු බද්ර් යුද්ධයේදී සිරගත කරනු ලැබුවෝය. ඔවුන් සමග කෙසේ කටයුතු කළ යුතු දැයි නබි මුහම්මද් තුමා සහාබිවරුන්ගෙන් අදහස් විමසුවේය. අබූ බක්ර් තුමා ඇතුළු බොහෝ සහාබිවරුන්ගේ අදහස වූයේ ඔවුන්ගෙන් වන්දියක් ගෙන ඔවුන්ව නිදහස් කළ යුතුය යන්නය. උමර් තුමා හා සඃද් ඉබ්නු මුආද් තුමාගේ අදහස වූයේ ඔවුන්ව ඝාතනය කළ යුතුය යන්නය. මන්දයත් මෙමගින් කුරෙයිෂ්වරුන්ගේ බලය හීන වීමට ද ඔවුන් මුස්ලිම්වරුන්ට විරුද්ධව යළි පහර නොදී සිටීමට ද එය හේතු වන බැවිනි. නමුත් නබි මුහම්මද් තුමා බහුතරයකගේ මතය පිළිගෙන කි්රයාවට නැංවූයේය. ඔවුන්ගෙන් වන්දි ගෙන ඔවුන්ව නිදහස් කළ පසු අල්ලාහ් මෙම ආයතය පහළ කළේය. මෙම ආයතය අදහස් කරන්නේ වන්දි ගැනීමට සුදුසුම වේලාව වනුයේ සිරභාරයට ගත් සැණින්ම නොව, යම් කලක් ගත වීමෙන් සතුරන්ගේ බලය මුළුමනින්ම හීනවී යෑමෙන් පසුවය.