මදීනී
69
فَكُلُوا مِمَّا غَنِمْتُمْ حَلَالًا طَيِّبًا ۚ وَاتَّقُوا اللَّهَ ۚ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ
එබැවින් නුඹලා (යුද ජයග්රහණයෙන්) අත් කරගත් දැයින් 33 පිවිතුරු අනුමත දෑ අනුභව කරවු. තවද නුඹලා අල්ලාහ්ට බිය භක්තිමත් වවු. සැබැවින්ම අල්ලාහ් අති ක්ෂමාශීලීය මහා කරුණාභරිතය.
33මෙම ආයතයෙහි ‘ගනීමත්’ හෙවත් යුද්ධාජුද වස්තූන්/යුද බිමේ දී සතුරන්ගෙන් අත්පත් වූ වස්තූන් පිළිබඳව සඳහන් වී ඇත. මෙයට ‘බලෙන් උදුරාගනු ලබන වස්තූන්’ යැයි ඇතැමුන් විසින් පරිවර්තනය කර තිබෙන අතර ‘මුස්ලිම්වරුන් විසින් මුස්ලිම් නොවන්නන්ගෙන් බලෙන් උදුරාගනු ලබන වස්තූන්, ඒවා මුස්ලිම්වරුන් සතු වූවක්’ යැයි ගෙන හැර පෙන්වා ඇත. ඇත්තෙන්ම මෙය ව්යාජ ප්රචාරයකි. මන්දයත් පළමුව මෙම ආයතය මුස්ලිම් නොවන සෑම කෙනෙකු හා සම්බන්ධ වූවක් නොව මුස්ලිම්වරුන් සමග යුද වදින්නන් වන හර්බී ප්රතික්ෂේපකයින් හා සම්බන්ධ වූවකි. එනම් මුස්ලිම්වරුන් තමන් සමග සටනට පෙලඹෙන්නන්ට එරෙහිව යුද වැද ජයග්රහණය කළේ නම්, ඔවුන්ගෙන් අත්පත් වන වස්තූන් ‘ගනීමත්’ (හෙවත් යුද බිමේ දී සතුරන්ගෙන් අත්පත් වූ) වස්තූන් යැයි පැහැදිලි කොට ඇත. ඇතැමුන් පවසන්නාක් මෙන් ‘ගනීමත්’ යනු ‘මුස්ලිම් නොවන ඕනෑම අයෙකුගෙන් උදුරාගනු ලැබූ හෝ පැහැරගනු ලැබූ වස්තූන්’ යැයි විග්රහ කිරීම නිවැරදි වනවා නම් මුස්ලිම්වරුන්ට මදීනාවේ තමන්ගේ අසල්වැසියන් ලෙස වාසය කළ මුස්ලිම් නොවන්නන්ගේ වස්තූන් බලෙන් තමන් සතු කර ගන්නට තිබිණ. නමුත් ඔවුන් එසේ කටයුතු නොකිරීම ‘ගනීමත්’ යනු යුද බිමේ දී සතුරන්ව ජය ගැනීමෙන් අනතුරුව අත් කර ගත් වස්තූන් බවට පැහැදිලි සාධකයක් වී ඇත. දෙවනුව ‘ගනීමත්’ යන පදයට ‘බලෙන් පැහැර ගනු ලබන වස්තූන්’ යැයි අර්ථකථනය කිරීම වැරදි බව තහවුරු වන්නේය. මන්දයත් අරාබි භාෂාවෙහි ‘ගොවිතැන් හෝ ව්යාපාර වැනි මුදල් ඉපයීමේ අරමුණින් කරනු ලබන කිසිදු උත්සහයකින් තොරව අත් වන වස්තූන්’ වලට ‘ගුන්මුන්’ යන පදය භාවිත වේ. ‘ගනීමත්’ යන පදය මෙම පදයෙන් බෙදී ආ එකකි. යුද්ධයේ දී සතුරන්ව ජය ගැනීමෙන් අත් වන වස්තූන් ඉහත සඳහන් වස්තූන් ඉපයීමේ කිසිදු උත්සහයකින් තොරව අත් වන්නේය. එබැවින් මෙයට ‘ගනීමත්’ යන පදය භාවිත වේ. මෙම පදයට ‘බලෙන් පැහැර ගනු ලබන වස්තූන්’ යැයි විග්රහ කිරීම එම වචනය අනිසි ලෙස භාවිත කිරීමකි. මන්දයත් ‘වස්තූන් බලෙන් පැහැර ගැනීම’ යනු නිත්යානුකූල නොවූවකි. යම් පිරිසක් මුස්ලිම්වරුන්ට විරුද්ධව යුද වැද මුස්ලිම්වරුන් සටනින් ජය ලැබුවේ නම් ඔවුන්ගේ වතු හා කුඹුරු වැනි සම්පත් බලෙන් සතු කර ගැනීම හෝ ඒවා විනාශ කිරීම, ගොඩනැගිලි බිඳ දැමීම, තමන්ට අයිති නොවන අන් අයගේ වස්තූන් තමන්ගේ වස්තූන් මෙන් භාවිත කිරීම ඉස්ලාමීය නීතියට සහමුලින්ම පටහැණි වූවකි. වරක් මුස්ලිම්වරුන්ගේ සේනාව එක් යුද්ධයක් ජය ගත් අවස්ථාවේ එළුවන් කිහිපයක් අනිසි ලෙස අත් කර ගෙන ඒවා කපා උයන්නට ද වූහ. නබි මුහම්මද් තුමාණන් එතැනට සම්ප්රාප්ත වූ විට එම සිද්ධිය දැක කෝපයට පත් වී ඔවුන් පිසමින් සිටි භාජන පෙරළා දමා එම එළුවන් දහය වෙනුවට මහත් ඔටුවෙකු දී හානිය පියවූවේය. ‘ගනීමත්’ හෙවත් යුද බිමේ දී සතුරන්ගෙන් අත්පත් වූ වස්තූන් සතු කර ගැනීමේ නීතිය නම් යුද්ධයේ දී ජයගත් වස්තූන් සියල්ල රජය වෙත රැස් කළ යුතුය. ඉන් පසුව එයින් පහෙන් කොටසක් රජයේ පොදු භාණ්ඩාගාරයට සතු වේ. එම කොටස පොදු භාණ්ඩාගාරයේ නීතියට අනුව මුස්ලිම්වරුන් හා මුස්ලිම් නොවන්නන් යන කිසිදු භේදයකින් තොරව රට වැසියන් වෙනුවෙන් වියදම් කරනු ලැබේ. එම කාලයේ සෙබළුන්ට නියමිත වැටුප් නොතිබුණ හෙයින් එයින් ඉතිරි කොටස් හතර ඔවුනතර බෙදා දෙනු ලැබිණ. ඇතැම් අවස්ථාවන් වල පොදු සුභසාධක කටයුතු සැලකිල්ලට ගෙන රජය විසින් ඉතිරි කොටස් හතරෙන් යම් ප්රමාණයක් රඳවා තබා ගත හැකිය. තවද ඉස්ලාමීය දෙවන පාලක උමර් තුමාණන්ගේ සමයෙහි යුද්ධයෙන් ලද වස්තූන් සියල්ල පොදු සුභසාධක කටයුතු සඳහා මහා භාණ්ඩාගාරයට ගෙන සෙබළුන්ට වැටුපක් පමණක් ලබා දුන් අවස්ථා ද ඇත. මේවා තුළින් කරුණු දෙකක් ඉතා පැහැදිලිවම දිස් වන්නේය. පළමුවැන්න ‘ගනීමත්’ යනු සෑම මුස්ලිම් නොවන්නන්ගේ වස්තූන් හෝ පැහැර ගන්නා ලද වස්තූන් හෝ නොවේ. එයට වෙනස්ව යුද්ධයකදී සතුරන්ට එරෙහිව සටන් කර ජය ලැබීමෙන් අනතුරුව ඔවුන් හැර දමා ගිය වස්තූන් යන්නය. දෙවැන්න මෙම ‘ගනීමත්’ වස්තූන් අතුරින් කුමන දැයක් කාගේ දෑතට හසු වන්නේ ද ඔහුට එය සතු කර ගත නොහැකිය. එනමුත් එයට කෙනෙකු අයිතිකරු විය හැක්කේ රාජ්ය නීතියට අනුවය. කිසියම් රටක් තම සතුරන් සමග යුද වැද ජය ලැබුවේ නම් ජය ලැබූ රට පරාජිත වූ සතුරන්ගෙන් අත් කර ගත් වස්තූන් තමන් සතු කර ගෙන එය බෙදා දීම හෝ භාවිත කිරීම වර්තමානයේ ද ලොවෙහි දක්නට ඇති කරුණකි. එනමුත් යුද්ධයෙහි ජය ගත් සේනාවක් තම සතුරු සේනාව හැර දමා ගිය වස්තූන් අත් කර ගැනීමට ඉස්ලාමයෙහි අනුමැතිය තිබුණ ද එය අත් කර ගැනීම අනිවාර්යය නොවන අතර එය පරාජයට පත් අයගේ අයිතිය යටතේම අත් හැර දැමිය හැකිය. යුදෙව්වන් සමග සිදු වූ ‘හයිබර්’ නම් යුද්ධය අවස්ථාවේ දී නබි මුහම්මද් තුමාණන් ‘ගනීමත්’ වස්තූන් විෂයෙහි ක්රියා කළේ එලෙසය.